Άνθρωπος απλός, καλοσυνάτος, πάντα πρόθυμος να βοηθήσει, χωρίς κανένα ίχνος έπαρσης, παρά την τεράστια καριέρα που είχε...
Πραγματικά πολύ κρίμα... Δεν υπάρχουν λόγια...
Καλή ανάπαυση Θανάση...
''Αξιότιμε πρόεδρε,
Προσπαθώντας να αξιοποιήσω τον ελεύθερο χρόνο μου ελέω πανδημίας, έγραψα έναν ΚΩΔΙΚΑ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ για τον Έλληνα προπονητή, κάτι που πιστεύω ότι λείπει από τον χώρο μας.
Μελέτησα τους κώδικες άλλων αθλημάτων και δανείστηκα πολλά στοιχεία από αυτούς. Με εντυπωσίασε μάλιστα ότι κάποια αθλήματα έχουν κάτι ανάλογο εδώ και πολλά χρόνια.
Για αρκετά
χρόνια γύριζε στο μυαλό μας η ιδέα της δημιουργίας ενός δικού μας αθλητικού
σωματείου, μιας ομάδας μπάσκετ που θα είχε τη ‘’σφραγίδα’’ μας σε όλους τους τομείς
της λειτουργίας της. Έτσι λοιπόν το 2010, εγώ και η γυναίκα μου (σσ Ελένη
Καλαϊτζάκη) αποφασίσαμε να ιδρύσουμε τον ΓΣ ΑΡΤΕΜΙΣ ΑΧΑΡΝΩΝ και επιλέξαμε την περιοχή του Μενιδίου για να
το κάνουμε.
Η επιλογή του coach Μίσσα για την τεχνική ηγεσία της εθνικής ανδρών ήταν η
αφορμή για την εκδήλωση ποικίλων αντιδράσεων, όπως ποικίλες ήταν και οι αντιδράσεις για το χρονικό
διάστημα μέχρι η ΕΟΚ να αποφασίσει για το ποιος θα είναι ο προπονητής.
Η
μπασκετική χρονιά ουσιαστικά ολοκληρώθηκε με την ομάδα να πετυχαίνει
τον αρχικό της στόχο που ήταν η άνοδος στην Α' ΕΣΚΑ και μάλιστα
τερματίζοντας στη πρώτη θέση, κάτι που την απαλλάσει από τη ψυχοφθόρα
διαδικασία των play offs.
Το 2003, στα
31 μου χρόνια βρέθηκα σε ένα πολύ σοβαρό δίλλημα. Έχοντας ο ΣΕΠΚ εφαρμόσει
το ασυμβίβαστο παίκτης-προπονητής έπρεπε να επιλέξω αν θα συνεχίσω να παίζω ή να
σταματήσω για να συνεχίσω τη προπονητική. Θυμάμαι ότι είχα περάσει μερικά πολύ δύσκολα
βράδια ‘’βουτηγμένος’’ στις σκέψεις. Από τη μία η λογική έλεγε προπονητής, από
την άλλη το συναίσθημα έλεγε ‘’παίκτης’’…